Vrijdagochtend 8 november moest ik naar het bevolkingsonderzoek borstkanker toe voor een mammografie. Ik had dit reeds 1x eerder meegemaakt dus wist wat mij te wachten stond. Ik zelf vind het onderzoek geen pretje en ben daar volgens mij niet de enige in. Toen ik aan de beurt was mocht ik in het kleine hokje mij ontdoen van mijn bovenkleding. De radio stond op standje 10 met een hard nummer. Ik raakte volkomen in paniek en stond in mijn blote bovenlijf met mijn vingers in mijn oren te wachten totdat ze de deur open deed.
Kennelijk was de paniek in mijn ogen te lezen. Ik mocht binnen komen en ze keek mij vragend aan. Ik vertelde dat ik last had van de muziek ivm mijn hersenletsel en echt niet begrijpt waarom het zo hard aan staat. Ze vertelde dat ze dat eigenlijk ook niet begreep en ik kreeg toen een vaag verhaal over de wifi en zender. Ik onderbrak haar en zei laten we maar beginnen.
Van elke borst worden er twee foto's gemaakt waarbij beide keren het zelfde ritueel qua praatje plaats vindt. Een stapje naar voren nu iets naar links draaien, nee niet te veel stukje terug, schouders laten zakken, ontspannen (hoe zo ontspannen als je borst zo geplet wordt als een pannenkoek?), ja arm iets verder, nu de oor er tegen aan en kin omhoog. Nou daar komt ie hoor gaat het nog? Eh nee denk ik maar ik heb toch geen keuze? Schiet gewoon maar op. Dit hele riedeltje gebeurt in totaal zo’n 4x.
Eenmaal klaar mag ik mij aankleden, gelukkig met een radio op standje zachter, en mag ik even wachten in de wachtruimte. Ze kijken dan of de foto's gelukt zijn. Vervolgens komt ze terug en vertelt dat de laatste foto van de rechterborst toch echt nog even opnieuw moet. Dus daar gaan we weer. Het hokje in, deur op slot, bovenkleding uit, wachten totdat ze komt, en dan weer op de juiste wijze staan voor het apparaat, ietsje naar rechts, naar voren, kin omhoog, ietsje schuiner, schouder ontspannen, lukt het nog. Pffff wat een gedoe en wat een martelwerktuig is dit toch. Gelukkig is deze foto goed en mag ik mijn aankleden en ben ik klaar. Opgelucht vertrek ik uiteindelijk richting huis. Blij dat het voorbij is
Reactie plaatsen
Reacties